Een manier om ons open te stellen voor de liefde van God, is het kijken naar een icoon, want een icoon wil ons binnenleiden in het mysterie van liefde. Iconen worden geschreven vanuit een omgekeerd perspectief: niet wij kijken naar de icoon, maar de icoon kijkt naar ons. Het is goed om dat gewoon aan ons te laten gebeuren, er de tijd voor te nemen, voor Christus die naar ons kijkt … vanuit de icoon … vanuit brood en wijn waarin Hij zichzelf aan ons geeft … vanuit onze naaste, de armen van onze tijd. En dan de drukte loslaten en tot rust komen in onszelf. Kiezen voor niet effectieve tijd, stil worden om te ontdekken en nog meer te ontdekken waar het in het leven om gaat, liefde die gegeven wordt, liefde die verbindt, zien naar Hem die ons licht wil zijn, die ziet naar ons, zoals we soms niet uitgekeken raken op elkaar, in die liefdevolle blik van Hem de kracht vinden om voor Hem te kunnen spelen en dansen, te komen tot goed samenspel … Is dat niet ten diepste wat we verlangen in ons leven, wat we ervaren of zouden willen ervaren in onze contacten met elkaar, in ons contact met Hem? Een diepe vreugde. Voortdurend samenspel. Deze kinderlijke onbevangenheid, zo los te komen van alles wat ons zorgen baart of pijn doet. Open komen voor Hem die liefheeft, die de liefde zelf is.
Icoon kijkt naar ons
