Het is niet om het even welke keuzes wij maken. Dat zegt Johannes de Doper ons die op weg zijn naar kerstmis. Hij wil de weg klaarmaken voor iemand die sterker en heiliger is dan hij. God zal zijn Zoon sturen en Hij zal dopen met de heilige Geest en met vuur.
Johannes staat daar in de woestijn. Stoer is hij die de weg naar binnen ontdekte. De drukte en waanzin van het bestaan liaa hij achter zich om zich volledig te wijden aan God. Daarom trekt hij de woestijn in, zoekt hij de eenzaamheid op. In die eenzaamheid doet hij kracht en inzicht op. Dat trekt mensen aan. Door zijn weg naar binnen, zijn soberheid, zijn eenvoud is hij puur, gezuiverd, trefzeker en daardoor ontwapenend. Mensen schamen zich niet hem openlijk hun zonden te zeggen, terwijl ze zich door hem laten dopen. Hun oude leven met alle missers en pijnpunten laten ze achter zich; vol hoop en verwachting zien ze uit naar de komst van de Messias en maken zich daarvoor klaar. Wat een geweldige beweging ontstaat daar in de woestijn! Zelfs Farizeeën komen kijken!
Zo’n beweging is zeer welkom in onze wereld, in mijzelf. Hoe ver zijn we afgezakt dat ‘we’ met vuurwerk een wedstrijd ontregelen en dat oudjaar begint te lijken op oorlog! Bekeert u, zegt Johannes, sta open voor het echte vuurwerk, het vuur van Christus, de gezalfde. Hij doopt met de heilige Geest en vuur, vuur dat ons van binnen wil zuiveren en heiligen, zodat we een zegen kunnen zijn voor anderen.
Het begint klein, maar kan uitgroeien tot een steeds groter wordende beweging die één van hart is. God wil niets liever dan dat wij Hem en elkaar liefhebben. Het is de weg naar binnen, veel meer dan gedrag. Het vraagt van mij dat ik stil word, dat ik de woestijn, de eenzaamheid opzoek, me openstel voor ontmoeting met de Liefde, God, van wie ik alles ontving, en afscheid neem van alles wat niet klopt.
Dát is een uitdaging voor ieder van ons: een persoonlijk gebedsleven; en in die innerlijke vernieuwing kunnen we elkaar meenemen, als een team. En dan – hoe wonderlijk – zien we ook mensen buiten ons blikveld.
Op broederschap onder alle mensen legde paus Leo XIV dan ook de nadruk, afgelopen week in Istanbul tijdens zijn eerste buitenlandse reis. En de belangrijke rol die christenen daarin hebben door te zoeken naar verdere onderlinge eenheid. En door respectvolle dialoog met andere gelovigen, wezenlijk in Turkije waar 99 procent van de bevolking moslim is. “Wij willen samen op weg gaan door te waarderen wat ons bindt en muren van wantrouwen af te breken”, zo zei de paus, “door wederzijdse kennis en waardering te bevorderen, om zo iedereen een krachtige boodschap van hoop te geven en uit te nodigen om vredestichters te worden.”
Paus Leo sprak de hoop uit dat christenen in 2033 gezamenlijk in Jeruzalem het 2000-jarig jubileum van Jezus’ dood en verrijzenis kunnen vieren met eindelijk weer een gemeen-schappelijke paasdatum.
Een bijzondere reis. En dan denken we aan dat twijgje, die stam en die wortels waarover Jesaja spreekt. Het werd vervuld door Jezus Christus. Maar het vraagt opnieuw om vervulling … in onze tijd … in ons en door ons. Kijk wat er gebeurt, als wij nu opnieuw of voor het eerst bezield worden?! Het visioen van vrede wordt werkelijkheid.
Terug dus naar de wortels, de bron, God die ons liefheeft. We zien het al gebeuren, bij jongeren, bij ouderen, een vraag naar echtheid! Een honger naar voedsel dat niet vergaat, een dorst naar levend water.
Wat doen wíj met de oproep van Johannes de Doper? … Welke keuzes maken wij? Welk vuur?
