In het Emmaüsverhaal zien we hoe het tij kan keren, hoe ontgoocheling wordt tot enorme vreugde. Moest de Messias dat alles niet lijden om in zijn glorie binnen te gaan? De vreemdeling probeert hen te wekken uit hun nachtmerrie; het blijkt Jezus zelf te zijn. Hij neemt alle tijd voor hen die in het diepste verdriet zitten, niet meer verder kunnen; ze zijn de oriëntatie volledig kwijt. Zoals gebeuren kan, als je afscheid moet nemen van geliefden of in een nietsontziende oorlog terecht komt of moet vluchten en nergens welkom bent of als je te maken hebt met ongeloof of een leeg bestaan, of niets meer ervaart van Gods liefde.
Juist op een dieptepunt wil Hij laten ervaren, dat Hij er is. Het breken van het brood. Hoe beladen was dat voor hen geweest bij het Laatste Avondmaal een paar dagen eerder! Maar nu het licht bij hen doorbreekt, herkennen ze Hem juist aan dit breken van het brood…
Als je ontwaakt uit ontgoocheling, als je geraakt wordt door zijn liefde die sterker is dan de dood, kom je mét Hem tot leven. En dan gun je die vreugde iedereen.
Dat wij zijn leven en zijn vreugde mogen ervaren… en doorgeven.
