Als je de stilte opzoekt, … als je de drukte de drukte kunt laten, dan zie je wat je energie geeft en wat voor jou onmisbaar is. Wat jou helpt te ontspannen en stress te verminderen. En met die ontspanning komt er in jouw hart ruimte, ruimte voor de ander, voor zijn of haar diepere verhaal. Er komt ruimte in jou voor het Woord van God. Als het stil is in jezelf, ga je zelfs verlangen naar dat Woord van God.
Stilte kan een geweldige kracht zijn. Stel je voor dat je een lastig gesprek voorziet, bv als je met een ander enorm van mening verschilt op een bepaald belangrijk punt. Hoe anders is het als je voorafgaand aan dat gesprek gewoon met elkaar stil kunt worden bij een of ander wijs woord.
Stilte. Niet meteen reageren. Want natuurlijk, als je wat goeds doet, gaat er ook altijd wat mis. Het valt op, dat Jezus in het verhaal van de zaaier eerst de schijnwerper richt op wat er mislukt. Het gaat niet allemaal vanzelf. Moed is nodig om door te gaan, en dit blijmoedig en edelmoedig te blijven doen, ook al komt veel zaad niet goed terecht. En er veel onkruid is dat je niet hebt gezaaid maar enorm hard groeit, onuitroeibaar lijkt. Wie een tuin heeft, kan erover meepraten. Zo steekt ook meteen het kwade de kop op, waar je met een goed initiatief of een goed idee komt. Er zijn tegenkrachten die het goede verzieken en groei belemmeren. Dan is het goed te zien naar de Zaaier die zichzelf zaaide als de graankorrel, de graankorrel die stierf om vrucht te dragen, overvloedige vrucht. Het mysterie van dood en leven. Voordat Jezus gedood werd, gaf Hij zichzelf. Ook al leek het niets op te brengen. Ook al leek het een fiasco te zijn.
Ook al laten vrienden je in de steek, het spreekt voor jou, als je gewoon doorgaat met het goede te doen, met eindeloos geduld, al zegt je gevoel misschien: Stop er maar mee, want het haalt allemaal niets uit. En: waar is die liefdevolle God die zoiets toelaat? Je kan zwaar beproefd worden, zoveel pijn hebben aan wat je meemaakt, dat je denkt dat je niet meer gelooft. En toch ga je door. En heb je contact met die iemand die je niet ziet maar er wel is, voor wie je geen woorden hebt, wel stille gedachten. En dan merk je dat je bidt.
Vroeger werd de nadruk sterk gelegd op het weten. Maar hemel en God zijn veel meer een ervaring, als het goed is. Het gaat erom wat Hij voor je betekent, of je met Hem lééft, je door Hem gedragen weet. Omdat Hij zichzelf zaaide. Dat is geloof. Dat is overgave. Niet zien en toch doorgaan. Niet voor de leuk of de hobby, maar … omdat je je vrijheid hebt gevonden … in Hem die zichzelf zaaide.
Het gaat niet om het verstand, noch om het gelijk, noch om aantallen. Het gaat erom dat je mee kunt groeien in de Geest van de Heer die zich ontvouwt. En dat betekent in onze tijd dat er ook in andere religies elementen zijn van waarheid en heiliging. En dat alle mensen respect verdienen. Dat we geroepen zijn om te leren van elkaar, in eerbied voor ieders eigenheid, te luisteren naar elkaar, elkaar te leren kennen en met elkaar op te trekken als één familie.
Maar wat we zien is dat de wereld die al in oorlog is, zich voorbereidt op nog meer oorlog. Dat is niet de weg van Jezus. Op de avond voor zijn sterven heeft Hij gebeden dat wij één zouden zijn met elkaar, zoals Hij één is met de Vader in de heilige Geest. Daarvoor gaf Hij de geest, met een kleine letter, en de Geest, met een hoofdletter. De kracht van de stilte moge ons openen voor die Geest.
