Op zondag 4 oktober organiseerde onze RK geloofsgemeenschap op de Biesterhof voor iedereen het Franciscus Festival. Voor het fantastisch mooie weer op deze prachtige plek had Franciscus natuurlijk zelf gezorgd. Al voor aanvang begroetten mensen elkaar hartelijk, ook veel nieuwe gezichten. Het Familiekoor met ensemble waarbij je gemakkelijk kon inhaken, onderstreepte tijdens de eucharistie nog eens het goede familiegevoel. Alsook het vele lekkers dat vooraf al door heel wat mensen was meegebracht.
Toen de mensen na de viering net aan de koffie zaten met wat lekkers erbij, begon daar het Franciscus theater. Spannend was het voor mij, omdat ik nog nooit toneel had gespeeld. Intensief had ik me voorbereid, tekst geschreven, vaak herschreven, gememoriseerd. Maar het moest wel uit mijn hart komen! Ik probeerde me helemaal in te leven in Franciscus. Want Franciscus wás ik op dat moment. Ik voelde de ruimte van de Geest, was blij dat mensen geboeid luisterden en keken. Mensen werden geraakt, zo hoorde ik achteraf, maar ik ook. Want het was niet van mij. Ik mocht het ontvangen.
Het was een bijzonder Festival, met eigen gelegenheidsband, pubquiz, yoga, rondleiding over de Biesterhof, workshop stekjes, speelplek voor kinderen, en zeker ook de aanbiddingstent, waar je tussendoor alles in de rust en stilte kon laten bezinken bij de zichtbare heilige Hostie. Met zang, stilte en aanbidding hebben we deze dag daar samen afgerond. Ieder die aan deze dag heeft deelgenomen, heeft zeker iets ervaren van Franciscus en zijn vrede. Veel dank aan team en vrijwilligers én alle deelnemers. Zo bijzonder dat we dit met mensen uit de vijf dorpen en daarbuiten én met nieuwe mensen hebben ervaren, gemeenschap van leven en geloof.
Oorspronkelijk was het de bedoeling om dit Festival reeds vorig jaar 5 oktober te vieren. Toen waren we er nog niet klaar voor, stelden het een jaar uit. Er was nog tijd nodig om de droom te laten groeien en met anderen te delen. Want het is niet niks om los te komen van de stenen, van het kerkgebouw en open te staan voor vernieuwing en voor verbinding.
Franciscus hoorde een stem die zei: Mijn huis staat op instorten, herstel mijn kerk. Eerst nam hij dit letterlijk. Hij herstelde het kerkje van San Damiano. Later bleek dat hij heeft bijgedragen aan het geestelijke herstel van de kerk wereldwijd, nl. door zijn radicale armoede-beleving, het temmen van de wolf in hemzelf en zijn eenwording met de Heer in lijden en liefde.
Ook nu gaat het niet om kerkgebouwen, maar om de binnenkant, het hart van de mens. Zoek eerst het Koninkrijk van God en zijn gerechtigheid en al het andere zal u erbij gegeven worden, zegt Jezus in het evangelie. Dat is onze weg. Als we die gaan, zal het ons goed gaan en worden problemen kansen.
Rudo Franken, pastoor
